البته واضح و مبرهن است که حضور در جام جهانی خیلی خوب است. ننه جون یکی همیشه می گوید: دوست دارم یه جام جهانی دیگه ببینم بعدش سر بزارم زمین و بمیرم.

اما رفتن به جام جهانی برای خودش مراحلی دارد.  حساب و کتاب دارد. همینطوری نمی شود به جام جهانی رفت. خانه خاله که نیست؟!

اولین اصل برای رفتن به جام حهانی این است که برنامه ای نداشته باشید. هرچه برنامه شما بیشتر باشد شانس رفتنتان به جام جهانی کمتر است.

برای این بی برنامگی بهتر است رئیسی داشته باشید که وقتی دنیا را آب  می برد ایشان را خواب ببرد و البته اگر خوابش نمی برد سعی کنید به ریش هر کس و هرچیزی بخندد.

اصولا خنده یکی از مدیریت های استراتژیکی و مهم در این زمینه ها می باشد.

سعی کنید در برنامه لیگتان خواهر و مادر سلامتی بازیکنان و اعصاب مربیان و مدیران عامل باشگاه را پیوند دهید.

وقتی بازی های لیگتان را به هر بهانه ای بفرستید لابلای باقالی ها مهمترین قدم را در زمینه رفتن به جام جهانی برداشته اید. فقط مراقب باشید که قدمتان خیلی گنده نباشد که در آنصورت ممکن است بعضی از نواحی مهم شلوارتان جر بخورد.

در این میان هیچگاه از کویت عزیز غافل نباشید. کویت نقش مهمی در این بی برنامگی می تواند ایفا کند. آویزان نگه داشته 17 تیم باشگاهی برای یک دیدار با کویت خود هنریست.

در انتخاب سرمربی برای تیم ملی حتما از نظریات پدران خصوصا کسانی که پدر ورزش هستند استفاده کافی و وافی را ببرید. اگر گزینه پدر ورزش در کسب نتایج، رنگین بازی به خرج داد ضمن خاموش نمودن موبایل های خود حکم برکناری این سرمربی را امضا کنید.

توجه داشته باشید که تا می توانید از لجن مال کردن شخصیت این مربی که میتواند اسطوره فوتبال شما باشد برای حفظ موقعیت خود کوتاهی نکنید.

الباقی مربیان را هم خدا به جیب دلالان برکت بدهد. استفاده از مربیان بیکار خصوصا آنها که در تیم های سابق باشگاهی سفر به دوبی را برای صله رحم خیلی می پسندند، بسیار تاثیر گذار است.

انجام بازی های تدارکاتی قوی مثل بازی با تیم دوم اندونزی ، چین و تیم های درجه یک

کلا بر روند آماده سازی بسیار تاثیر گذار است. سعی کنید از بازی با تیم هایی مثل

هلند که هیچ جایگاهی در فوتبال جهان ندارند و از همه مهمتر بازی با آنها برایمان هدفی

ندارد جدا پرهیز کنید.

تا می توانید سر فیفا را کلاه بگذارید. این نهاد که در ظاهر به فکر پیشرفت فوتبال

در کشور های تحت زیر مجموعه اش می باشد ، در واقع سعی در تضعیف فوتبال ما دارد

بنابراین تا می توانید سر این نهاد را کلاه گذاشته و از مردان سیاسی در امور فوتبالی به

نحو احسن استفاده کنید. در این میان استقلا و پرسولیس و تیم ملی در اولویت قرار

دارند.

ضمنا در تیم ملی خودتان از دلهای انواع جانوران و حیوانات جهت روحیه دادن استفاده

کنید و اگر این اتفاق نیفتاد ، برای بازیکنانی که دعوت کرده اید سعی کنید شرایطی

 فراهم کنید که خودشان با پای خودشان از تیم ملی خارج شوند.

اگر با اجرای تمامی این موارد نتوانستید به جام جهانی بروید هیچ ترسی به دلتان راه

ندهید. حضور یک رئیس مامانی خنده رو برای همین مواقع است دیگر.

بر صفحه تلویزیون ظاهر شده و در حالیکه لبخند زکوند بر لب دارد عنوان می کند:

" حضور در جام حهانی خیلی هم مهم نیست انشااله چهار سال دیگر."

 واضح است که بلافاصله کمیته های علت یابی شکست تشکیل شود و دوستان با

شکستن تخمه و نوشیدن چای و میل نمودن میوه ضمن تجدید خاطره های جلسات

گذشته برنامه جلسات آینده را پی ریزی نمایند. 

قصد داشتم تا پس از مدتها دستی بر سر و روی وبلاگ بکشم و مطلبی طنز در قالب دایره المعارف قرار بدهم اما ...

من کاری به اینکه چه کسی رای آورده و یا نیاورده ندارم ... تقلبی صورت گرفته یا نگرفته ... این هم برایم خیلی اهمیت ندارد در برابر عکسی که دیده ام.آیا یک تجمع باید به اینجا کشیده شود؟

قلم از توصیف این صحنه عاجز است و فقط چشم است که می نگرد و دیده را بارانی می کند.

اینجاست که از آدمی از حضورش در عرصه هستی پشیمان می گردد. اینجاست که دو صد لعنت بر خود می فرستد که چرا انسان است و لقب خلیفه الهی را یدک می کشد.

نه! این نامش نه انسانیت است و نه مقابله با شورش و نه برقراری امنیت و نظم و هزار کوفت و زهر مار دیگر ...

این، حداقل نامی که می توان برایش نام نهاد جنایتی بدتر از حیوانیت است. چرا که حیوان درنده به وقت گرسنگی به شکار حمله می کند اما ...

من فقط یک سوال دارم..... در شیراز مادری که معلوم نیست در تجمع بوده یا نه توسط نیروهای عزیز ضد شورش کشته می شود و فرزندش ....

گناه این بچه چه بود؟

(اگر عکس نشان داده نمی شود به این آدرس بروید  http://upload.hamechi.org/images/754836.jpg)